geçen sene þehrimizin kurtuluþ gününde þenlik vardý konser falan ablamla arkadaþým çok ýsrar ettiler gidelim diye ama ben o kadar isteksizim ki zor ikna ettiler beni. konser þehir stadyumunda oluyo biz geç gittiðimiz için yer yok tabi neyse tellerin arkasýndan dinliyoruz konseri konserin sonuna doðru emre altuð çýkýcak neyse stadýn kapýlarý açýldý tabi bizde meraklý bizde giricez içeri o kadar kalabalýk ki gitmeyelim dedim ama dinlemediler beni kalabalýkta zar zor gitmeye çalýþýyoruz. tahrik edici falanda giyinmemiþtim ama üzerimdeki gayet uzun du ve belli olan hiçbiryerim yoktu ilerlemeye çalýþýrken popoma bi el deðdi gibi geldi bi an aman dedim yanlýþlýkla biri deðmiþtir aman Allah'ým bi kaç saniye sonra popomda bi çimdik neye uðradýðýmý þaþýrdým tabi bende acayip refleks vardýr birþeyin karþýlýðýný anýnda veririm o an o kalabalýkta çimdiði atan eli onun attýðý hýzla yakaladým nasý yakaladým bende bilmiyom refleks iþte baþladým baðrýnmaya adamý yumruklamaya napýyon sen yaaaaa napýyonn dedim adama ama bi taraftanda yumrukluyorum sonra adam biliyo þucunu baþladý kaçmaya bende baþladým sapýk varrrrr diye baðýrmaya arkadaþýmýn eþide yanýmýzdaydý üstelik anladý tabi hemen o baþladý adamýn peþinden koþmaya ama adam o kalabalýkta kayboldu gittti o gün kabus gibiydi polislere söledim adam kaçarken oralý bile olmadýlar kendi eþlerine bacýlarýna yapýlsa neler yaparlardý ama neyse ama itiraf ediyim yaþadýðým korkunç günlerden biriydi...